راهی برای رهایی

تلفنم زنگ می زند. زنی با صدای مستاصل پشت خط است. می گوید: توی اتوبوس برای خانمی بدبختی هایم را تعریف کردم. شماره شما را داد. گفت یک جایی هست که به زنهایی مثل تو مشاوره می دهد، شوهرم تصادف کرده و از کار افتاده با سه تا بچه مانده ام بروم توی خیابان یا... بهش می گویم مدارک شوهرت را بردار و ببر بهزیستی و مستمری بگیر برای خودت و بچه هایت؛ شاید از هیچی بهتر باشد. آنقدر خوشحال می شود که نگو. غصه ام می گیرد برای همه زنهایی که اگر فقط کسی پشت خط بود که بهشان جوابی هرچند کوتاه و ساده بدهد آنقدر احساس تنهایی نمی کردند. غصه ام می گیرد برای خودمان که این روزها اینقدر تنهاییم...کسی پشت خط نیست که به ما مشاوره بدهد؟!